???? ?????? ?????????

در سال 1933 ، جولیوس اچ هس آمریکایی دستگاه انکوباتور نوزادان را با گرمایش الکتریکی طراحی کرد (اکثر آنها امروزه نیز به صورت الکتریکی گرم می شوند). دستگاه انکوباتور مدرن کودک به تختخواب کودک شباهت دارد ، البته به این دلیل که محصور نشده است. معمولاً روکش ها شفاف هستند تا پرسنل پزشکی بتوانند بطور مداوم نوزادان را مشاهده کنند. علاوه بر این ، بسیاری از دستگاه های انکوباتور با دیافراگم های دیواره جانبی ساخته شده اند که می توان در آن دستکش های لاستیکی بازوی بلند نصب کرد ، پرستاران را قادر می سازد بدون برداشتن نوزادان ، از آنها مراقبت کنند. دما معمولاً بین 88 تا 90 درجه فارنهایت (31 تا 32 درجه سانتیگراد) حفظ می شود. ورود هوا از طریق فیلتر HEPA (هوای خالص با راندمان بالا) انجام می شود که آن را تمیز و مرطوب می کند و سطح اکسیژن داخل محفظه برای پاسخگویی به نیازهای خاص هر نوزاد تنظیم می شود. دستگاه های انکوباتور در واحدهای نوزادی ، مراکزی که در مراقبت از نوزادان نارس تخصص دارند ، غالباً مجهز به دستگاه های الکترونیکی برای کنترل دمای نوزاد و میزان اکسیژن در خون آن هستند.
دستگاه های انکوباتور آزمایشگاهی (پزشکی) برای اولین بار در قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفتند ، زمانی که پزشکان دریافتند که می توان از آنها برای شناسایی عوامل بیماری زا (باکتری های عامل بیماری) در مایعات بدن بیماران استفاده کرد و بدین ترتیب اختلالات آنها را با دقت بیشتری تشخیص داد. پس از بدست آوردن نمونه ، آن را به ظرف پتری ، فلاسک یا مقداری ظرف استریل دیگر منتقل کرده و درون یک قفسه داخل دستگاه انکوباتور قرار می دهیم. برای تقویت رشد بیماریزا ، هوای داخل محفظه مرطوب شده و تا دمای بدن گرم می شود (6/98 درجه فارنهایت یا 37 درجه سانتیگراد). علاوه بر این ، این دستگاه های انکوباتور میزان دی اکسید کربن اتمسفر یا نیتروژن لازم برای رشد سلول را فراهم می کنند. همانطور که این هوای مطبوع با دقت در اطراف آن گردش می کند ، میکروارگانیسم چند برابر می شود و شناسایی راحت تر و مطمئن تری را امکان پذیر می کند.

در سال 1933 ، جولیوس اچ هس آمریکایی دستگاه انکوباتور نوزادان را با گرمایش الکتریکی طراحی کرد (اکثر آنها امروزه نیز به صورت الکتریکی گرم می شوند). دستگاه انکوباتور مدرن کودک به تختخواب کودک شباهت دارد ، البته به این دلیل که محصور نشده است. معمولاً روکش ها شفاف هستند تا پرسنل پزشکی بتوانند بطور مداوم نوزادان را مشاهده کنند. علاوه بر این ، بسیاری از دستگاه های انکوباتور با دیافراگم های دیواره جانبی ساخته شده اند که می توان در آن دستکش های لاستیکی بازوی بلند نصب کرد ، پرستاران را قادر می سازد بدون برداشتن نوزادان ، از آنها مراقبت کنند. دما معمولاً بین 88 تا 90 درجه فارنهایت (31 تا 32 درجه سانتیگراد) حفظ می شود. ورود هوا از طریق فیلتر HEPA (هوای خالص با راندمان بالا) انجام می شود که آن را تمیز و مرطوب می کند و سطح اکسیژن داخل محفظه برای پاسخگویی به نیازهای خاص هر نوزاد تنظیم می شود. دستگاه های انکوباتور در واحدهای نوزادی ، مراکزی که در مراقبت از نوزادان نارس تخصص دارند ، غالباً مجهز به دستگاه های الکترونیکی برای کنترل دمای نوزاد و میزان اکسیژن در خون آن هستند.
دستگاه های انکوباتور آزمایشگاهی (پزشکی) برای اولین بار در قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفتند ، زمانی که پزشکان دریافتند که می توان از آنها برای شناسایی عوامل بیماری زا (باکتری های عامل بیماری) در مایعات بدن بیماران استفاده کرد و بدین ترتیب اختلالات آنها را با دقت بیشتری تشخیص داد. پس از بدست آوردن نمونه ، آن را به ظرف پتری ، فلاسک یا مقداری ظرف استریل دیگر منتقل کرده و درون یک قفسه داخل دستگاه انکوباتور قرار می دهیم. برای تقویت رشد بیماریزا ، هوای داخل محفظه مرطوب شده و تا دمای بدن گرم می شود (6/98 درجه فارنهایت یا 37 درجه سانتیگراد). علاوه بر این ، این دستگاه های انکوباتور میزان دی اکسید کربن اتمسفر یا نیتروژن لازم برای رشد سلول را فراهم می کنند. همانطور که این هوای مطبوع با دقت در اطراف آن گردش می کند ، میکروارگانیسم چند برابر می شود و شناسایی راحت تر و مطمئن تری را امکان پذیر می کند.